dat je niet om hem of haar geeft. Het betekent dat je beseft dat de enige persoon die je kunt veranderen degene is die je in de spiegel ziet.

Misschien weet je dit al of je bent nog bezig het net te ontdekken: je kunt een ander niet veranderen. Je kunt iemand manipuleren, onder druk zetten, controleren, pesten, schuldgevoelens aanpraten, bedreigen… maar veranderen doet iemand alleen van binnenuit, vanuit een eigen keuze.

Je kunt helaas de ander niet veranderen.
We houden ons vast aan de hoop dat alles kan veranderen, dat iemand anders zal handelen als jij maar beter luistert of meer je best doet. Niet dus. Vooral als je al heel veel van jezelf in een relatie hebt geïnvesteerd, voelt het gemakkelijker om te blijven en te hopen dat alles op een keer als door magie zal veranderen. Liever hopen dan weggaan.

Gedrag kán veranderen door betere afspraken met elkaar te maken, tijd voor elkaar te reserveren, samen dingen te ondernemen, in relatietherapie te gaan. Maar de persoon zelf kun je niet veranderen, die is zoals hij/ zij is. En misschien heb je nu wel tijd met elkaar, maar voelt het nog altijd even eenzaam…

Als je partner weinig gevoel heeft voor humor, dan zal jij dat er niet in kunnen brengen. Als je partner gemakkelijk in drama vervalt, zal jij dat niet kunnen verhinderen. Als je partner geen kinderen wil, is de kans klein dat het anders zal worden. Als je partner niet wil praten of juist alleen maar wil praten, dan zal dat niet snel veranderen.
Je kan smeken, pleiten, dreigen, motiveren, inspireren, verleiden, vragen, eisen … maar je kan de ander niet veranderen. Alleen de ander kan die beslissing van binnenuit nemen en pas als hij of zij er klaar voor zijn. En dat is misschien wel nooit. Kortom, het is wat het is en daar moet je het mee doen.

Dit is een van de moeilijkste dingen in relaties: 
te weten wanneer je flexibel moet zijn en een compromis moet aanvaarden en wanneer je echt voor jezelf moet kiezen. Het verschil tussen hoge standaarden hebben en onredelijke eisen hebben. Het verschil tussen houden van en houden aan.

Maar datzelfde is ook de sleutel tot een gelukkige relatie:
te weten wanneer je dient te blijven en wanneer je dient te gaan. Te weten wanneer je te veeleisend bent en wanneer je gewoon niet krijgt wat je verdient. Een balans te vinden tussen geven en nemen, tussen wat jij belangrijk vindt en wat de ander belangrijk vindt en waar je elkaar in tegemoet kunt komen.

Je kunt niemand dwingen om van je te houden. Je kunt niemand dwingen je op een bepaalde manier te behandelen. Je kunt niemand dwingen om meer empathie te hebben. Je kunt niemand dwingen om beter te luisteren en minder te oordelen. Maar je kunt wel genoeg zelfliefde en eigenwaarde hebben om te weten wanneer je slecht behandeld wordt en wanneer je beter verdient.

Het gaat nooit over de ander veranderen.
Het gaat altijd over naar binnen gaan en luisteren naar je buikgevoel. Als iets niet klopt weet je het gewoon, diep van binnen. Het is geen analytisch proces, het is weten. Je hebt niet het vermogen om iemand te veranderen. Je hebt wel het vermogen om goed voor jezelf te zorgen, je grenzen te bewaken en te kiezen of je blijft of gaat. En als je niet kunt blijven, dan moet je gaan. Jouw eigen weg gaan.

Menu